"Kultura przegrywu" i [beep] generation na przykładzie twórczości poetyckiej Tomasza Bąka
 
Więcej
Ukryj
1
AGH, Wydział Humanistyczny, Polska
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Martyna Sadowska   

AGH, Wydział Humanistyczny, Polska
Data nadesłania: 28-11-2019
Data ostatniej rewizji: 16-01-2020
Data akceptacji: 01-02-2020
Data publikacji: 30-03-2020
 
Studia Humanistyczne AGH 2020;19(1):85–104
 
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
W swoim artykule pragnę skupić się na zjawisku, które w potocznej świadomości społecznej funkcjonuje jako „kultura przegrywu”. Ponadto celem niniejszych przemyśleń będzie charakterystyka nietypowej społeczności „ludzi przegrywów” oraz jej najbardziej rozpoznawalnego antybohatera, przez Tomasza Bąka określanego mianem: „człowiek pizda”. Przykładem, na którym pragnę oprzeć interpretację poruszanych zagadnień należących do szeroko pojętego „przegrywu” będzie twórczość poetycka współczesnego, polskiego poety, wspomnianego już Tomasza Bąka. Punktem wyjścia moich przemyśleń będą następujące pytania o charakterze fundamentalnym: 1. Czy zjawisko „kultury przegrywu” faktycznie zaistniało w Polsce? 2. Jeśli tak, to czym jest i jakie są jej cechy charakterystyczne? 3. Kim są bohaterowie społeczności „przegrywu” oraz „człowiek pizda”? 4. Jakie konsekwencje społeczne, ekonomiczne, polityczne i kulturowe niesie ze sobą omawiane zjawisko? Mam nadzieję, że odpowiedź na wyżej wymienione problemy pozwoli na wydobycie nietypowości zjawiska wciąż rozwijającego się w Polsce.
 
REFERENCJE (36)
1.
Bauman, Zygmunt. 2011. 44 listy ze świata płynnej nowoczesności, Kraków: Wydawnictwo Literackie.
 
2.
Bauman, Zygmunt. 2007. Płynne życie, Kraków: Wydawnictwo Literackie.
 
3.
Bąk, Tomasz. 2016, [beep] generation, Poznań: Wydawnictwo Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury (Poznań).
 
4.
Burszta, Wojciech Józef. 2008. Czy obciach jest uniwersalny?, w: Jacek Nowiński (red.), Moda na obciach, Elbląg: Wydawnictwo Wilk Stepowy.
 
5.
Cool Kids of Death. 2002. Cool Kids of Death, (CD) Warszawa: Sissy Records.
 
6.
Czeszewski, Maciej. 2006. Słownik polszczyzny potocznej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
 
7.
Drozdowski, Rafał. 2010. Kultury na jałowym biegu. Uwagi na temat ograniczeń i perspektyw kultur oporu w społeczeństwie poszukujących nowych form uspołecznienia, „Kultura Współczesna” 2: 24-34.
 
8.
Drozdowski, Rafał. 2009. Obraza na obrazy. Strategie społecznego oporu wobec obrazów dominujących, Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo.
 
9.
Dziamski, Grzegorz. Wartością sztuki krytycznej jest to, że wywołuje dyskusje, „Gazeta Malarzy i Poetów” 2-3: 39-40, źródło: http://witryna.czasopism.pl/ga....
 
10.
Figa, Anna. 2015. Nikt – nowy Każdy polskiej prozy najnowszej? Figura wyparcia, wstrętu i obrzydzenia, w: Wanda Dittrich, Mariusz Hybiak, Mariusz Wirski i Magdalena Zegarlińska (red.), Wstręt i obrzydzenie, Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego.
 
11.
Glosovitz, Monika, Dawid Kujawa i Tomasz Bąk, 2016. To nie jest kolejna rozmowa dla oswojonych, „ArtPapier” 3.
 
12.
Halberstam, Jack. 2018. Przedziwna sztuka porażki, Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
 
13.
Januszkiewicz, Michał. Obciach jako kategoria kulturowo-społeczna, w: Jacek Nowiński (red.), Moda na obciach, Elbląg: Wydawnictwo Wilk Stepowy.
 
14.
Kaczmarski, Paweł. 2017. Trzy zgrzyty albo o prekarności w nowej poezji, w: Tomasz Dalasiński i Klaudia Muca (red.), Doświadczenie negatywne w poezji polskiej XXI wieku, Toruń: Inter-. Literatura-Krytyka-Kultura.
 
15.
Kaczmarski, Paweł i Marta Koronkiewicz (red.). 2016, Zebrało się śliny, Wrocław: Biuro Literackie.
 
16.
Kaczmarski, Paweł i Szczepan Kopyt, Jaśnierynek. (Spóźnione) uwagi o „[beep] generation”, „Praktyka Teoretyczna”.
 
17.
Kristeva, Julia. 2007. Potęga obrzydzenia. Esej o wstręcie, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
 
18.
Łebkowska, Anna. Jak ucieleśnić ciało: o jednym z dylematów somatopoetyki, „Teksty Drugie” 2011, 4: 11-27.
 
19.
Masłowska, Dorota. 2018. Inni ludzie, Kraków: Wydawnictwo Literackie.
 
20.
Miejski Słownik Slangu i Mowy Potocznej. 2019.
 
21.
Najder, Łukasz. 2018. Przegryw: Przegraj jak najlepiej, „Dwutygodnik”.
 
22.
Nycz, Ryszard. 2017. Kultura jako czasownik. Sondowanie nowej humanistyki, Warszawa: Instytut Badań Literackich PAN.
 
23.
Pęczak, Mirosław. Meandry popkultury, „Polityka”.
 
24.
Ronduda, Łukasz. Strategie subwersywne w sztukach medialnych, Kraków: Wydawnictwo RABID.
 
25.
Sadulski, Bartosz. 2018. Przegryw: Beata Pawlikowska od Depresji. Rozmowa z Kamilem Fejferem, Małgorzatą Halber, Pawłem Żukowskim, „Dwutygodnik”.
 
26.
Sennet, Richard. 2013. Razem. Rytuały, zalety i zasady współpracy, Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA.
 
27.
Skowronek, Katarzyna. 2011. Językoznawstwo subwersywne, „Annales Academiae Paedagogicae Cracoviensis” 107: 30-40.
 
28.
Skurtys, Jakub. 2017. Widma terroryzmu w polskiej poezji najnowszej, w: Tomasz Dalasiński i Klaudia Muca (red.), Doświadczenie negatywne w poezji polskiej XXI wieku, Toruń: Inter-. Literatura-Krytyka-Kultura.
 
29.
Sowa, Jan. 2010. Co jest wywrotowe? Prus w Audi, Marks w telewizji?, „Kultura Współczesna” 2: 11-23.
 
30.
Stępniak, Grzegorz, Siła queerowej porażki, „Polish Theatre Journal” 1-2: 1-13.
 
31.
Śliwiński, Piotr. 2019. Po co Poznań Poetów? By stanąć z rzeczywistością twarzą w twarz, „Polityka”.
 
32.
Świda-Ziemba, Hanna. 1998. Wartości egzystencjalne młodzieży lat dziewięćdziesiątych, Warszawa: Zakład Socjologii Moralności i Aksjologii Ogólnej. Instytut Stosowanych Nauk Społecznych. Uniwersytet Warszawski.
 
33.
Taconafide. 2018. Soma 0,5 mg, (CD) Warszawa: Nobocoto Studio.
 
34.
Taras, Katarzyna. 2012. Frustraci. Bohaterowie filmowi i literaccy wobec polskiej rzeczywistości po 1989 roku, Warszawa: Wydawnistwo Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego.
 
35.
Wandachowicz, Jakub. 2012. Generacja Nic, „Gazeta Wyborcza”.
 
36.
Wolski, Michał. 2016. Wampir antybohaterem? (Próżne) zmagania z rolą superbohatera na przykładzie Morbiusa, żywego wampira, „Kultura Popularna” 3: 36-47.